سخنرانی در مراسم تجلیل از مدال آفرینان المپیک، پارالمپیک و قهرمانان سال 1394

اهمیت ورزش قهرمانی/ ورزش قهرمانی، موضوع ملی/ افتخار ملت به ورزش قهرمانی/ نقش ورزش در ایجاد امید و نشاط در جامعه/ اهمیت امید برای پیشرفت کشور/ تناقض ایمان با نا امیدی / ایجاد نا امیدی، ضربه به حرکت ملی/ پیشرفت ورزش کشور نسبت به گذشته/ نیاز کشور به سبد امید/ سهم اقتصاد در سبد امید کشور/ سهم فرهنگ و هنر در سبد امید کشور/ سهم ورزش و سلامت در سبد امید کشور/ نقش قهرمانان ورزشی در نشاط و شادابی/ اهمیت ورزش در ابعاد مختلف/ ورود زنان ایران عرصه مسابقات بین المللی/ افتخار آفرینی بانوان ایران در عرصه‌های ورزشی جهان/ حضور زنان در همه عرصه‌ها همپای مردان/ منحصر نکردن وظایف زنان به داخل خانه/ تساوی زن و مرد از نظر اسلام/ توجه اسلام هم به دین و هم ورزش/ غصه خوردن برخی از مسابقه فوتبال در شب عاشورا/ ورزش به متابه فرهنگ، امنیت ملی و انجام/ ورزش و جذب خرده فرهنگ ها/ اهمیت اقتصاد ورزش/ شرمنده کردن دولت آمریکا با ویزا دادن به کشتی گیران امریکایی


الحمدلله رب العالمین و صلی الله علی سیدنا و نبینا محمد (ص) و آله الطاهرین و صحبه المنتجبین
ان الذین آمنوا و عملوا الصالحات اما لا نضیع اجر من احسن عملاً
بسیار خوشحالم که در روزهای پایانی سال و روزهایی که فضای ما به عطر دختر پیامبر عظیم الشأن اسلام معطر است، فرصتی یافته ام تا باز هم در کنار ورزشکاران عزیز، قهرمانان بزرگوار و افتخار آفرینان باشم.
ورزش و قهرمانی در وادی ورزش از دیدگاه‌های مختلف برای ما حائز اهمیت است. ورزش وقتی به صحنه جهانی می‌رود و مسابقات در سطح منطقه و جهان مطرح می‌شود، به یک موضوع ملی تبدیل می‌شود. مسائلی که به فرد خاص، شهر خاص، قومیت خاص و مذهب تعلق خاص ندارد و تمام اتباع ایرانی یکپارچه نسبت به آن تأثیر می‌پذیرند، از دید ملی برای ما فوق العاده اهمیت دارد .
تمامیت ارضی یک مو ضوع ملی است. حاکمیت یک موضوع ملی است. انتخابات سراسری یک موضوع ملی است. هنر ایرانی یک موضوع ملی است. علم و دانش ایرانی و ایرانیان یک موضوع ملی است. از آن طرف هم برخی از مشکلات ما ملی است. مسائل و نارسایی‌ها در زمینه محیط زیست ملی است. نارسایی‌ها در زمینه آب ملی است. نارسایی‌ها در زمینه مسائل اقتصادی و معیشت مردم ملی است. ما یک ملت واحدیم؛ یک قانون اساسی داریم؛ دارای یک کشوریم ؛ یک رهبر عزیز و بزرگوار داریم؛ یک دولت داریم؛ یک مجلس داریم و همه تلاش ما باید غرور، افتخار و عظمت این سرزمین و ملت باشد.
ایران و ایرانی دو واژه و کلمه‌ای است که در همه مسائل ملی باید به آن توجه کنیم. علم و دانش برای ما افتخار است؛ هنر برای ما افتخار است؛ ورزش قهرمانی نیز برای ملت ما افتخار است.
یکی از آثار مهم ورزش در سطح همگانی، عمومی و مسابقات داخلی یا بین المللی ایجاد امید و نشاط و شادابی است. ورزشکار یعنی انسان شاداب. ورزشکار یعنی انسان امیدوار. ورزشکار یعنی آن کسی که به جسم و جانش قدرت می‌بخشد و جامعه، اجتماع و کشور خود را در شادابی نگاه می‌دارد.
من فکر می‌کنم هیچ چیز مهم تر و بالاتر از امید برای یک ملت نیست. اگر ما به آینده خودمان امیدوار نباشیم و احساس نکنیم گشایش پیش روی ماست، آنجا حرکت، تلاش و تعالی متوقف خواهد شد. چطور امکان‌پذیر است ملتی به آینده خود امید نداشته باشد، اما در عین حال بتواند به تلاش و کوشش خود ادامه دهد؟
اینکه به ما گفته اند: افضل اعمال امت انتظار فرج است، فرج به معنای گشایش است. روح هم که در قرآن آمده است به معنای گشایش است: ولا تیاسوا من روح الله انه لاییأس من روح الله الا القوم الکافرون . ایمان با نا امیدی جمع نمی شود؛ ایمان همواره با امید به آینده است؛ ایمان همواره با امید به گشایش و فرج است. روح یعنی گشایش، سعه، فرج و این بسیار مهم است که در داخل کشور، یک معیار را امید و امید آفرینی قرار دهیم.
عده‌ای هستند که می‌خواهند همواره مردم را به هر بهانه‌ای نسبت به آینده نا امید کنند. ایجاد نا امیدی ضربه به حرکت ملی است؛ ایجاد نا امیدی مأیوس کردن جامعه از حرکت است. چرا بعضی همیشه نیمه خالی لیوان آب را می‌بینند و هیچ وقت متذکر نیمه پر نمی شوند؟ ما باید مقایسه بکنیم که ورزش ما نسبت به دیروز در حال پیشرفت است یا در حال پسرفت؟ اگر ورزش همگانی ما نسبت به 4 سال پیش رو به پیش حرکت کرده است، اگر باشگاه‌های ورزشی ما پرشورتر است، اگر رغبت جوان‌های ما به ورزش بیشتر است، اگر زنگ ورزش در دبستان و دبیرستان با اهمیت بیشتری تلقی می‌شود، این معنایش آن است که مسیر ما مسیر درست و صحیحی است و باید به آینده امیدوار باشیم.
امید یک سبد است، ما نیاز به سبد امید داریم؛ همان طور که در ارز خارجی پول ملی و ریال را با یک سبد مقایسه می‌کنید، در آن سبد ممکن است دلار باشد، یورو باشد، ین باشد و تعداد زیادی ارزهای خارجی جمع شود، اما ما به سبد ارزی نگاه می‌کنیم. در بورس هم به سبد سهام نگاه می‌کنید، نه سهام یک شرکت خاص. ما نیاز به یک سبد امید داریم.
بخشی از این سبد امید مربوط به اقتصاد است. اقتصاد ما باید درست حرکت کند. مردم باید نسبت به سود سرمایه شان امیدوار باشند، مردم باید نسبت به آینده زندگی شان امیدوار باشند. ثبات در مقررات، برنامه ریزی صحیح و حرکت درست اقتصادی به مردم امید می‌دهد. امید است که ما را وادار می‌کند صبح از خانه خارج شویم، به شغل، کار، تلاش و فعالیت مان بپردازیم. اگر صبحی احساس کنید از خانه که خارج شوید هیچ سود و منفعتی ندارد و هیچ مشکلی حل نمی شود، برای چه از خانه حرکت کنید؟ امید است که شما را به حرکت در می‌آورد.
یک ملت برای پیشرفت و حرکت نیاز به امید دارد؛ آن هم به یک سبد امید نیاز دارد که یک بخش آن اقتصاد است، یک بخش آن فرهنگ است و یک بخش آن هنر است. وقتی هنر شما در سطح جهانی درخشش پیدا می‌کند، وقتی فیلم و موسیقی شما می‌تواند در سطح منطقه و جهان بدرخشد، این جزو سبد امید شماست. وقتی دیپلماسی شما در سطح جهان حرکت درست دارد، موفقیت‌ها را می‌آفریند، توطئه‌ها را می‌شکند، تحریم‌ها را پس می‌زند، حقوق ملت را تثبیت می‌کند، روابط ما را با جهان در مسیر تعامل قرار می‌دهد، این دیپلماسی و امید به آینده جزو سبد امید ماست.
بخشی از این سبد امید، بخش سلامت جامعه، بخش ورزش و قهرمانی است. قهرمانان ما امید آفرین و نشاط آفرین اند. شما ورزشکاران در روزها و ساعت هایی همه ملت را پای صحنه تلویزیون میخکوب می‌کنید. این قدرت بزرگی است. این قدرت بزرگی است که شما در ساعتی همه خیابان‌های کشور را خلوت می‌کنید. این حادثه مهمی است که شما همه اعضای خانواده، همه دوستان و ورزش دوستان را در یک اتاق جمع می‌کنید. این ساعت بسیار خوبی است که همه جوان‌ها و نوجوان‌ها و مرد و زن را از همه فکرها، غصه‌ها و ناراحتی‌ها می‌رهانید. چشم‌های اوست که به تلاش شما دوخته شده، در ورزش‌های مختلف، در مسابقات جهانی و در برابر رقبا.
گاهی با یک گل صدا و غریو شادی از سراسر شهر و کشور برمی-خیزد. یک پیروزی در مسابقه دل‌ها را شاد می‌کند. ما انسانیم، ما نیاز به شادابی داریم، ما نیاز به لبخند داریم، ما نیاز به خوشحالی داریم، فکر نکنیم که مردم بدون نشاط، بدون خوشحالی و بدون چهره باز می‌توانند از مشکلات فراوان زندگی عبور کنند. گاهی نشاط باعث می‌شود شما ساعت‌ها غم را فراموش می‌کنید، ذهن شما را آزاد می‌کند، فکر شما را آزاد می‌کند، آرامش به شما می‌دهد. ورزش آرامش آفرین و نشاط آفرین است.
البته خود ورزش آثار بسیار فراوانی دارد. دیدن مسابقات و ورزش‌های قهرمانی هم لذت خاص خودش را دارد. آن وقتی که ما خودمان ورزش می‌کنیم، عمدتاً جسمی است، البته یک مقدار هم روحی است. آن وقتی که قهرمانی‌ها را نگاه می‌کنیم، عمدتاً روحی است که البته روی سلامت جسم هم تأثیرگذار است. پس ورزش از دید ملی، از دید سلامت، از دید امید و از دید مسائل اجتماعی برای جامعه بسیار اهمیت دارد.
مسابقات جهانی، المپیک، پاراالمپیک و مسابقات منطقه‌ای در گذشته بیشتر مردانه بود و قهرمانان مردان بودند. مسابقات هم در گذشته بیشتر مردانه بود. امروز بحمدالله نیمه دیگر جامعه، بانوان و زنان ما، وارد صحنه ورزش و رقابت شده اند. هم پاسدار فرهنگ ایرانی و اسلامی و هم پاسدار قدرت و توانمندی ملی در صحنه ورزش هستند.
بانوان پرافتخار ما در همین ماه‌های گذشته، از کیمیا تا زهرا تا ساره، چه نشاطی را در جامعه ما به وجود آوردند؟ زنان و مردان ما، همه را خوشحال کردند. بسیار مهم است. زنان ما در باشگاه‌های ورزشی، در مسابقات مربوط به خودشان، در تلاش‌هایشان، در قهرمانی هایشان، در سطح جهانی، وقتی می‌بینیم یک بانوی با عظمت ایرانی آشنا به همه تکنیک‌های ورزشی، تلاش، مجاهده و زحمات ماه‌ها و سال‌های خود را به منصه ظهور می‌رساند و در سطح جهانی به نمایش می‌گذارد و همراه با آن، عفاف و حجاب و فرهنگ ایرانی و اسلامی را هم در برابر جهانیان قرار می‌دهد، این افتخار مضاعف برای ماست.
ما بسیار خوشحال هستیم که زنان و بانوان جامعه ما در صحنه جامعه در همه امور مهم حضور دارند؛ راهپیمایی می‌شود، زنان همانند مردان حضور دارند؛ روز عاشوا و سایر ایام عزاداری می‌شود، همانند مردان حضور دارند؛ انتخابات می‌شود، همانند مردان پای صندوق آرا حضور دارند؛ در باشگاه‌های ورزشی حضور پیدا می‌کنند؛ در مسابقات جهانی حضور پیدا می‌کنند؛ در مدیریت جامعه حضور دارند؛ در مناصب مدیریتی حضور پیدا کرده اند. آن دوران دیگر سپری شده است که زنان فقط آشپزی و بچه داری کنند. البته این کارها هم در جای خودش با اهمیت است. اما نمی‌توان وظایف زنان را به داخل خانه منحصر کرد؛ یعنی خداوند خیابان و جامعه و جنگل و دریا و کوه و همه عالم را برای مردان آفریده است و یک آشپزخانه سه در چهار متری را برای زنان آفریده است؟ معلوم است که این سخن نادرست و غلط است.
اسلام دینی است که مرد و زن را کنار هم قرار می‌دهد و دارای ارزش مساوی می‌داند. مگر فاطمه اطهر (س) و زینب کبری (س)، و یا در تاریخ گذشته، مریم، ساره، هاجر، آسیه و آن همه زنان پر افتخار در طول تاریخ نبودند که درخشیدند و بار بزرگ مسئولیت را بر دوش گرفتند؟حالا عده‌ای هستند که در برخی از مسائل باید مقداری از حالت سنتی چند قرن پیش خارج بشوند. اگر هم خارج نشوند، زنان قدرتمند ما با زور آنها را خارج می‌کنند.
ما امروز خوشحالیم که در صحنه ورزش زنان ما افتخار مضاعف می‌آفرینند. ورزشکاران پاراالمپیکی هم یک امتیاز ویژه دارند و آن اینکه با زحمت و تلاش بیشتر و گاهی با رنج بیشتر افتخارات بزرگ ملی را برای ما آفریده اند و می‌آفرینند.
زمانی برخی فکر می‌کردند که اگر جوانشان را برای رفتن به مسجد یا باشگاه تشویق کنند، این دو در دو نقطه متضاد و متناقض هستند؛ یعنی یا باشگاه یا مسجد. این کاملاً اشتباه است. دین ما هم مسجد دارد و هم باشگاه دارد. دین ما هم عبادت و دعا دارد و هم ورزش دارد؛ هم سلامت جسم و هم سلامت جان دارد. مگر شما نبودید که در ورزشگاه‌ها ثابت کردید فرهنگ و ایمان هم آنجاست؟ مگر شما نبودید که در قهرمانی‌های بزرگ تان نام امیرالمؤمنین و قمر بنی هاشم را بر زبان جاری کردید؟ مگر شما نبودید که در پیشگاه خداوند دست به دعا و تشکر برداشتید و سجده شکر انجام دادید؟ مگر شما نبودید که فرهنگ دینی و اسلامی و معرفت الهی را با ورزش در میدان مسابقات جهانی توأم ساختید؟
برخی چقدر غصه خوردند و گفتند شب عاشورا و مسابقه فوتبال، آن هم در تهران و مردم عاشق اهل بیت و عشق به قمر بنی هاشم و ابا عبدالله الحسین (ع)، چه می‌شود و آنجا چه خواهد شد؟! غصه‌ها خوردند و مرثیه‌ها سروردند. شما چه کردید؟ شما در همان ورزشگاه با تجلیل از ابا عبدالله الحسین (ع) و خاندان رسالت ثابت کردید که ورزشکاران، ورزش دوستان، جوانان ما و عاشقان به ورزش فوتبال یادشان هست که ایام تاسوعاست؛ یادشان نمی‌رود که شب عاشوراست. عشق حسین (ع) در عمق جانشان و در همه رگ‌های بدن شان همانند خون جریان دارد. شما افتخار آفرینی‌های ملت و ورزشکاران ما را دیدید.
پس ورزش ما امید است. ورزش ما نشاط است. ورزش ما فرهنگ است. ورزش ما امنیت ملی است. وحدت و انسجام ملی ما در کنار ورزش بیشتر حاصل می‌شود. وقتی آبی و قرمز با هم بازی می‌کنند، دیگر بحث اینکه چه کسی کرد، چه کسی بلوچ، آذری و لر و عرب است مطرح نیست، فقط دو رنگ آبی و قرمز مطرح است. البته بنده مثال می‌زنم. در بخش‌های دیگر، ورزش‌های دیگر و مسابقات دیگر هم همین طور است. در ورزش وحدت ملی به وجود می‌آید. در ورزش خرده فرهنگ‌ها احساس می‌کنند زیر چتر فرهنگ بزرگ ایرانی حضور دارند. ورزش در کشور برای ما غرور ملی و وحدت ملی می‌آفریند.
جمله آخر اینکه امسال که سال اقتصاد مقاومتی، اقدام و عمل است، اقتصاد ما هم با ورزش ما ارتباط دارد. بخشی از ورزش ما اقتصاد ورزشی، ابزار و وسایل ورزشی و باشگاه‌های ورزشی است. ورزش می-تواند توریسم ورزشی را به همراه داشته باشد. ورزش می‌تواند بالاتر از اقتصاد با ایران هراسی بجنگد. ورزش می‌تواند گفتگوها و تعامل با جهان را به وجود بیاورد.
شما در کرمانشاه چه کار کردید؟ دولت امریکا را شرمنده کردید. به کشتی گیران ویزا دادید، مردم بزرگوار کرمانشاه میهمان نوازی کردند، دنیا هم قضاوت کرد. این عظمت ایران بود یا عظمت دیگران ؟ این عظمت ایران بود. ما در کنار ورزش تعامل سازنده با جهان را هم داریم. ما در کنار ورزش نشاط برای اقتصاد را هم داریم. ما در کنار ورزش جاذبه گردشگری را هم به وجود می‌آوریم. پس ورزش هم امنیت ملی است، هم وحدت ملی است، هم نشاط ملی است، هم سلامت ملی است، هم غرور ملی است، هم فرهنگ ملی و اسلامی ماست، هم اقتصاد و اقتصاد مقاومتی ماست و هم اینکه ورزش می‌تواند ما را در مسیر توسعه پایدار قرار بدهد. ان‌شاءالله شاد و موفق و پیروز باشید.

92169
ارسال نظر

  1. مخاطبان و فرهیختگان گرامی؛ نظرات حاوی مطالب توهین یا بی‌احترامی به اشخاص، قومیت‌ها، عقاید دیگران، موارد مغایر با قوانین کشور منتشر نمی‌شود.