سخنرانی در مراسم آغاز به کار بیست و دومین نمایشگاه مطبوعات

نقش واسطه رسانه بین حاکمیت و مردم/ بار سنگین مسئولیت رسانه‌ها در شرایط پیچیده منطقه/ معانی متفاوت امنیت/ امنیت به معنای رفع جاذبه‌های گرایش به تروریسم/ کاهش دلبستگی مردم موصل به بغداد، علت اصلی سقوط موصل/ انسجام و وحدت، قدرتمندتر از هر نیروی نظامی/ توجه نظام به اقلیت‌ها و اقوام، مانع نفوذ داعش در کشور/ توصیه به نشکستن قلم‌ها و بستن دهان‌ها/ ضرورت آزادی مسئولانه/ نقش قلم و فرهنگ در ایجاد امنیت/ فرهنگ، قدرتی فرای تفنگ و دیپلماسی/ رسانه‌های با سابقه و رسانه‌های جوان‌مرگ/ واگذاری کار رسانه به اصحاب رسانه/ تصمیم دولت برای ارائه لایحه‌ای جهت رسیدگی تخلفات رسانه‌ای توسط رسانه‌ها/ رسالت امروز رسانه‌های ما/ اهمیت موشک و تانک در حفظ امنیت/ اهمیت انجام و توسعه در حفظ امنیت/ ضرورت استفاده از فضای پسابرجام به جای بحث‌های بیهوده درباره آن/ نیاز کشور به جغرافیای بازار، سرمایه و فناوری/ اهمیت عدم توچه مجلس به اتهامات واهی درباره وزرای پیشنهادی/ پیام مهم همدلی دولت و مجلس/ علت تأکید دولت بر معرفی دوباره سه وزیر/ مغایرت بی اخلاقی با انقلابی بودن/ تصور برخی از انقلابی بودن به معنی داد زدن/ مفهوم اسلامی بودن انقلاب/ پیامبر، الگوی ما در انقلاب نه لنین و استالین/ دزدی ناجوانمردانه نام انقلاب توسط برخی/ تکثیر گفتمانی به نفع کشور/ انقلابی بودن یعنی ایجاد رونق و شغل در کشور/ نقش اصحاب رسانه در ایجاد امید و نشاط در جامعه/ وظیفه رسانه‌ها برای هدایت دولت/ هنر برخی نشریه‌ها در هتاکی/ ضرورت جذب سرمایه برای ایجاد شغل/ ضرورت کسب بازارها برای ایجاد اشتغال/ موفقیت دولت در رفع ایران هراسی/ سیاست غلط گذشته در اتحاد همه دنیا علیه ایران، حتی چین و روسیه/ عدم استفاده از درآمدهای دوره وفور نفتی برای اشتغال/ ناراحتی برخی از رفع تحریم‌ها/ موفقیت‌ها متعلق به همه ملت، نه دولت/ نقش رسانه‌ها در بهبود فضا برای استفاده از شرایط پسابرجام/ زمان‌بر بودن بازگشت کشور به شرایط عادی/ گشایش بیشتر در کشور با اجرای برجام/ اعتراف همگانی به پیروزی ایران در مذاکرات هسته‌ای/ بهبود شرایط گرفتن مجوز نشریات/ آفات نشریات متکی به پول بیت‌المال/ رانت اطلاعاتی برخی نشریات/ اهمیت شفافیت و صداقت رسانه/ کاهش اقبال مردم به رسانه‌های هتاک/ تشکیل نظام رسانه‌ای برای رسیدن به تخلفات/ لایحه تغییر قانون مطبوعات/ دستور رسیدگی به مشکلات اصحاب‌رسانه/

بسم الله الرحمن الرحیمن
الحمدلله رب العالمین و صلی الله علی سیدنا و نبینا محمد و آله الطیبین الطاهرین و صحبه المنتجبین

بسیار خوشحالم که در بیست و دومین نمایشگاه مطبوعات و اصحاب رسانه توفیق دارم تا در لحظاتی نکاتی را به محضر شما عرضه بدارم.
بی‌‌تردید رسانه، مطبوعات و اصحاب آن که اصحاب فرهنگ هستند وسیله‌ای برای ارتباط افکار مردم با حاکمیت و انتقال نظر حاکمیت با مردم و فراهم آوردن زمینه توسعه جامعه در کشور هستند. رسانه یکی از عوامل اصلی توسعه و توسعه هم وسیله‌ای برای توسعه فعالیت رسانه‌هاست.
در شرایطی که امروز در آن قرار گرفته‌ایم، بار مسئولیت رسانه‌ها و مطبوعات شاید از هر زمان دیگر بیشتر باشد. امروز منطقه ما شرایط پیچیده‌ای دارد و ما نیازمند امنیت هستیم. شاید تعبیرات مختلفی بشود؛ یکی بگوید امنیت در سایه هنرمندی سیاست خارجی کشور تضمین می‌شود و دیگری بگوید نیروهای مسلح توانمند و قدرت باز دارندگی امنیتی ‌می‌تواند امنیت را برای جامعه تضمیت کند، اما واقعیت آن است که با توجه به معضلات امنیتی ای که امروز منطقه ما با آن مواجه است، یعنی تروریسم و گروه‌هایی که با افکار جاهلی، رنگ و لعاب دینی و با عصبیت و فهم غلط و نادرست از اسلام و جهاد اسلامی به جان اسلام و مسلمانان و منطقه افتاده‌اند، در چنین شرایطی و در برابر چنین تهدیدی آنچه ‌می‌تواند ما را از ناامنی حفاظت کند و جامعه امنی را برای ما به وجود آورد آن است که در کشور ما گوش شنوایی برای افراط و ندای تروریسم وجود نداشته باشد. اگر تروریسم در جامعه جاذبه داشته باشد، و مردم یا بخشی از مردم ندای تروریست‌ها را بپسندند، نه سیاست خارجی و نه قدرت نظامی نمی‌توانند معضل امنیت را حل کنند.
آنچه امروز در کشور و جامعه ما امنیت آفریده بیداری، هوشیاری و آگاهی و انسجام داخلی کشور است. من به نمونه‌ای اشاره کنم؛ چرا موصل سقوط کرد؟ یک شهر بزرگ یک و نیم میلیون جمعیتی با دارا بودن آن همه نیروی مسلح و ارتش چطور از صبح تا ظهر سقوط می‌کند؟ سقوط این شهر به خاطر این بود که تروریست‌ها سلاح مدرن در اختیار داشتند؟ سقوط موصل به خاطر این بود که تروریست‌ها توانمند‌‌تر از ارتش مستقر در موصل بودند یا اینکه دلبستگی مردم موصل به بغداد کاهش یافته بود؟ ارتباط عاطفی و سیاسی موصل با بغداد قطع شده بود. نه داعش، بلکه هر گروه مسلح دیگر با یک پرچم، نه سیاه حتی سفید، ‌می‌توانست بر موصل فائق آید. در این صورت، سیاست خارجی و ارتش عراق هم نمی‌تواند موصل را حفظ کند.
در فهم مسائل امنیتی و سیاسی در امروز جهان و منطقه دچار اشتباه نشویم. البته که نیروهای مسلح کشور ما قدرتی مهم و بازدارنده در برابر تجاوز احتمالی بدخواهان و دشمنان هستند و خواهند بود و البته که دیپلماسی و سیاست خارجی عاملی مهم برای پیشگیری از جنگ و نزاع بوده و خواهد بود، اما در برابر معضل امروز امنیتی منطقه ما، آنچه کارسازتر از همه عوامل است، انسجام، وحدت و یکپارچگی جامعه و سپردن گوش جان و گوش جسم همه به ندای توسعه ایران عزیز است.
اگر نظام اسلامی ما به اقلیت‌ها احترام نمی‌کرد، به وحدت دینی همت نمی‌گماشت و جایگاه اهل سنت را در این کشور محترم نمی‌شمرد و دولت در فکر تعادل توسعه‌ای در کردستان، سیستان و بلوچستان، بخشی از هرمزگان، خراسان جنوبی و سراسر کشور نبود و اگر امروز اقلیت‌های قومی و مذهبی کشور دل به نظام، رهبری، قانون اساسی و دولت نبسته بودند، داعش و القاعده در اینجا هم راه داشت.
من ‌می‌خواهم این نکته را بگویم؛ شما اصحاب‌رسانه و دنیای فرهنگ و هنر ‌می‌توانید برای جامعه امنیت آفرین باشید که البته گفت:
ذات نایافته از هستی بخش کی تواند که شود هستی بخش
اگر خود اصحاب رسانه امنیت نداشته باشند و دل نگران امنیت، راه، شغل، کار، خط و قلم خود باشند، چگونه ‌می‌توانند امنیت را بیافرینند؟ قلم شکسته و دهن بسته، از او کاری ساخته نیست.
قلم‌ها را به بهانه‌های واهی نشکنیم و دهان‌ها را با بهانه‌های غیراساسی نبندیم. بگذاریم در این جامعه آزادی باشد؛ همان طور که شما در یکی از نمایشگاه‌هایتان با صدای بلند گفتید آزادی مسئولانه؛ بگذاریم آزادی مسئولانه باشد.
امروز امنیت برای ما اصل است، اما فکر نکنید امنیت تنها با تفنگ ساخته یا حفظ می‌شود، که تفنگ هم به جای خود لازم است، اما قلم، بیان و فرهنگ چه؟
اساس انقلاب و نهضت اسلامی ما فرهنگ بود. امام (ره) هیچ وقت در دوران نهضت اسلامی راه قیام مسلحانه را نپسندید. گاهی هم شاید در مقاطعی لازم بود، اما خط امام (ره) این نبود، خط امام (ره) تحول در افکار و فرهنگ جامعه بود. او با سخنرانی، اعلامیه و نوار توانست کشور را متحول کند. او با بیانات، نوشته‌ها، شاگردانش و بادعوت مردم به خیابان‌ها و در صحنه توانست بزرگ‌‌ترین قدرت نظامی منطقه را به زانو در آورد و همه حمایت‌های سیاست خارجی آن زمان از رژیم گذشته را ناکام بگذارد.
پس قدرتی فرای تفنگ و دیپلماسی وجود دارد و آن فرهنگ است و نشر آن فرهنگ به دست رسانه است؛ در فضای حقیقی و مجازی. نمی‌توان گفت فضای مجازی را نمی‌خواهیم. ما چه کاره هستیم که بگوییم ‌می‌خواهیم یا خیر؟ مثل اینکه یادمان رفته صاحب این کشور مردم هستند و اصل ششم قانون اساسی را یادمان رفته که همه چیز از کنار صندوق رأی ساخته می‌شود.
در مردم سالاری دینی مردم تصمیم گیر هستند. مشروعیت تمام مسئولین کشور یا با رأی مستقیم یا غیر مستقیم مردم است؛ مردم، جامعه و افکار آنها که رسانه‌ها نقشی اساسی دارند. مخصوصاً آنهایی که سال‌ها با رسانه‌ای خو گرفته‌اند. رسانه مثل محافظ است؛ هرچه بماند اثرش بیشتر می‌شود؛ رسانه صد ساله و صد و پنجاه ساله تا رسانه یک ساله و دو ساله تا رسانه‌هایی که عده‌ای جوان‌مرگشان می‌کنند‌ و نمی‌گذارند مسیر رشد را ادامه دهند.
چرا کار رسانه را به خود رسانه تا جایی که ممکن است واگذار نمی‌کنیم؟ اصحاب رسانه و نظام رسانه‌ای که دولت نیز دنبال تدوین لایحه‌ای در این باره است، که به مجلس شورای اسلامی تقدیم کند؛ مثل نظام پزشکی، نظام رسانه‌ای هم باشد که بسیاری از تخلفات حرفه‌ای در آن نظام رسیدگی شود نه در دادگاه. خیلی از رموز و جزئیات دنیای رسانه را که شاید یک حقوقدان، حتی حقوقدان برجسته به عنوان قاضی، به همه آن زوایا آشنا نباشد و مگر هرکاری را باید به جلسه دادگاه و قاضی سپرد؟ اگر راه دیگری وجود دارد و اگر راه کم خرج‌‌تر و حرفه‌ای‌‌تری وجود دارد، چرا آن را نرویم؟ چون وقت من محدود است ‌می‌خواهم به نکته دوم اشاره کنم.
این رسالت اصحاب‌رسانه در مقطع امروز در زمینه امنیت ملی، اجتماعی و داخلی. رسانه‌های ما باید آرامش و رضایت واقعی را به وجود آورند. تروریسم بر اسب نارضایتی و نا امیدی سوار می‌شود. آنها که جز ایجاد یأس، نا امیدی، غم وغصه و تشویش اذهان عمومی کار دیگری نمی‌کنند، چه نتیجه‌ای از کار خود گرفته‌اند؟ چرا افسردگی در جامعه ما وجود دارد؟ به دلیل بی نشاطی و نا امیدی. چه کسانی هستند که به جای مزرعه امید، کشتزار یأس را دنبال می‌کنند‌؟
ما باید امروز امنیت مان را حفظ کنیم. من به خاطر این تأکید ‌می‌کنم که بعضی‌ها فکر می‌کنند‌ با موشک، هواپیما و تانک امنیت ما حفظ می‌شود. اینها ضروری و لازم است. من کسی هستم که ‌می‌توانم با صدای بلند این حرف را بزنم، چون قبل از دیگران در فکر تحکیم نیروهای مسلح و ساخت سلاح بودم، بیش از 30-35 سال پیش. بنابراین من ‌می‌توانم بر این تأکید کنم،‌ خیلی‌ها نمی‌توانند و بلافاصله متهم ‌می‌شوند. ما نیروی مسلح قوی، بازدارنده، قدرت نظامی و دیپلماسی قوی ‌می‌خواهیم. اما یادمان باشد نا امنی امروز در منطقه ما تنها با سلاح و دیپلماسی حل نمی‌شود. گوش مردم باید با صدای توسعه کشور آشنا شود و جامعه به ندای تروریست‌ها پاسخ ندهد و انسجام بین اقوام و مذاهب در این کشور باشد و این بخش بزرگ به دست شما اصحاب رسانه است؛ هم فضای حقیقی و هم مجازی.
نکته دوم اینکه ما امروز در شرایط نوینی قرار گرفته‌ایم. در شرایط پسابرجام و پساتحریم هستیم و باید از این فضا و شرایط استفاده کنیم و به پیش رویم. هوای سالمی آمده، به جای اینکه از این هوای سالم استفاده کنیم، ورزش کنیم و در مسابقه جلو بیفتیم و به اهدافمان برسیم، در این هوای سالم ایستاده‌ایم و بحث ‌می‌کنیم که قبلاً که هوا ناسالم بود، هوا سالم شد، چگونه هوا سالم شد، آن کسی که هوا را سالم کرد خط و فکرش چه بود! واقعاً انسان گاهی دچار حیرت می‌شود. مگر ما منافع ملی نداریم و آینده کشور نباید پیش روی ما باشد؟ امروز به اعتراف همه در ایران اقتصادی هست که در شرایط امروز ‌می‌تواند سرمایه و تکنولوژی را جذب کند و بازار را به دست آورد.
ما سه جغرافیا ‌می‌خواهیم؛ جغرافیای بازار، سرمایه و فناوری. باید در این فضای به وجود آمده به این جغرافیا‌ها بپردازیم و کشور را به حرکت در بیاوریم. امروز بحمدالله مجلس شورای اسلامی که قدرتی بسیار بزرگ است، بیش از سال‌های قبل در کنار دولت و دولت در کنار مجلس است.رأی اعتماد به سه وزیر در روز سه شنبه همه عاشقان این کشور را امیدوارتر کرد و همه مردم ایران به خوبی قضاوت کردند که انتخابات اسفند 1394 با خرداد 1392 در یک مسیر بوده و اتصال این دو را در روز سه شنبه مشاهده کردند.
مردم وقتی ببینند که مجلس و دولت در کنار هم در مسیر اعتدال هستند؛ مهم نبود که مجلس به این سه وزیر رأی بدهد یا خیر. مجلس طبق قانون ‌می‌توانست رأی بدهد یا ندهد و خوشبختانه رأی داد. اما مهم این بود که مجلس دهم گوشش در برابر اتهامات واهی بدهکار نیست. مهم این بود که مجلس دهم با دقت بیشتری به مسائل کشوری و مسائل سیاسی ‌می‌نگرد و با دقت بیشتری رأی خود را به صندوق‌ها ‌می‌ریزد.
دستاورد ما از روز سه شنبه تنها استقرار سه وزیر مهم در جایگاه خود در مسیر فرهنگ و نشاط جوانان ما نبود، بلکه بالاتر بود؛ بالاتر از آنکه مجلس و دولت با هم هستند؛ بلکه از این هم بالاتر، نه برای آنکه سه وزراتخانه برای مدیریت معطل نمانده‌اند؛ از آن هم بالاتر؛ بالاتر اینکه گوش شنوایی برای اتهاماتی واهی وجود ندارد و این افتخار ملت، مجلس شورای اسلامی و دولت است.
دولت چرا همان سه وزیر را معرفی کرد؟ بحمدالله مدیر خوب و شایسته فراوان هستند؛ دولت به این دلیل همان سه وزیر را معرفی کرد تا به جامعه و مردم ایران بگوید رأی اسفند 1394 شما گم نشده است. در صندوق صحیح قرار گرفته و به نتیجه درست رسیده است.
ما امروز نیاز به وحدت، امید و نشاط برای تحول جامعه داریم. همه ‌می‌خواهیم انقلابی باشیم. اما انقلابی یعنی چه؟ هر کجا که اخلاق نبود انقلاب نیست؛ هرکس که دروغ ‌می‌گوید انقلابی نیست؛ هرکس که تهمت ‌می‌زند انقلابی نیست؛ هر کس سخن بدون دقت و تحقیق ‌می‌گوید و شنیده‌ها را بدون بررسی نقل می‌کند انقلابی نیست؛ هرکس که فقط داد ‌می‌زند و فکر می‌کند انقلاب یعنی فریاد و داد انقلابی نیست، بلکه هرکس که کوتاه‌‌ترین راه را برای تثبیت منافع ملی انتخاب می‌کند انقلابی است. هرکس که برای عزت وتوسعه این کشور تلاش می‌کند و راستی، درستی و امانتداری را پاس ‌می‌دارد انقلابی است.
انقلابی یعنی استقلال، آزادی و جمهوری اسلامی. مفهوم دیگری را از انقلاب نمی‌شناسیم. انقلاب یعنی اخلاق. از انقلاب بالاتر اسلام است. چون انقلاب ما اسلامی است و انقلابی است که باید ما را به آرمان‌های اسلامی برساند، والا خود کلمه انقلاب مقدس نیست، بلکه انقلاب اسلامی که شد مقدس می‌شود؛ انقلبتم علی اعقابکم؛ گاهی در قرآن انقلاب معنی منفی دارد: فتنقلبوا خائنین، فاسدین؛ انقلاب هم معنی مثبت و هم معنی منفی دارد.
انقلاب یعنی تحول که گاهی در مسیر غلط و گاهی در مسیر درست. ما انقلابی اسلامی و تحول صحیح را ‌می‌خواهیم. الگوی ما در انقلاب لنین، استالین و... نیستند. الگوی ما پیغمبر اسلام و مولای ما امیرالمومنین است؛ لقد کان لکم فی رسول الله اسوه حسنه ، ما به او تأسی ‌می‌کنیم.
امروز انقلابی واقعی ‌می‌خواهیم. برای من و امثال من که از نوجوانی و آغاز جوانی در انقلاب بودیم و عمر، جوانی و هستی خودمان را برای انقلاب داده‌ایم قابل تحمل نیست که کسانی نام انقلاب را بدزدند. این دزدی ناجوانمردانه است. آدمی که دروغ ‌می‌گوید و تهمت ‌می‌زند هیچ نسبت و رابطه‌ای با انقلاب ندارد. ما به انقلابی واقعی نیاز داریم.
تکثر گفتمانی به ضرر ما نیست و به نفع ماست. همه گفتمان‌ها ذیل گفتمان انقلاب اسلامی است و انقلاب اسلامی ذیل فرهنگ اسلام است و فرهنگ اسلام ذیل اخلاق حسنه است؛ چون فرمود: انما بعثت لاتمم مکارم الاخلاق. دین، اسلام، انقلاب،‌ امام (ره) و شهدا آمدند و تلاش شد به خاطر اینکه اخلاق استقرار پیدا کند.
امروز فضای مناسبی پیش روی ما هست و آن فضای حرکت رو به جلوست. شرایط تحرک بزرگ اقتصادی است. اگر ما توانستیم برای جوان‌هایمان شغل درست کنیم، انقلابی هستیم و اگر نتوانستیم و بیکاری توسعه پیدا کرد، با انقلاب نسبت نداریم. اگر توانستیم در این کشور رونق اقتصادی درست کنیم انقلابی هستیم و اگر نتوانستیم انقلابی نیستیم. با رشد منفی و اشتغال بدون تحرک و ثابت انقلاب معنا ندارد. با تورم افسار گسیخته 45 درصدی انقلاب معنا ندارد.
انقلاب یعنی توسعه کشور، رفاه و نشاط مردم و اشتغال جوانان. بسیاری از اعتیادها و مفاسد اخلاقی جامعه ما به خاطر بیکاری و بی شغلی است. چه کسی باید این حرکت را ایجاد کند؟ ما باید جامعه را به سمت توسعه هدایت کنیم و حرکت بدهیم. شما اصحاب فرهنگ و رسانه نگاه کنید در سال گذشته روزنامه، مجله، سایت و خبرگزاری شما چقدر نشاط برای جوان‌های ما درست کرده؟ چقدر مسیر اشتغال را هموار کرده و چقدر دولت را به راه درست هدایت کرده است؟
شما وظیفه هدایت دولت را هم بر عهده دارید. اگر دولت اشتباه می‌کند شما باید ما را هدایت کنید. شما هادیان ما هستید. الحمدالله قوۀ مجریه اعتقادی به عصمت ندارد. ان‌شاءالله امیدواریم آن دو قوه هم چنین اعتقادی نداشته باشند؛ ولی حتما ما اعتقادی به عصمت نداریم، اشتباه می‌کنیم و نیاز به هدایت داریم؛ انتقاد سازنده، منتقد، انتقاد کننده و نقاد، نه هتاک؛ ما هتاک نمی‌خواهیم.
ما خردسال که بودیم عده‌ای لات در خیابان هتاکی می‌کردند؛ اینکه هنر نیست. کسی نشریه‌ای داشته باشد و از صبح که بلند می‌شود شروع به هتاکی کند تا به آخر! هتاکی هنر نیست،‌ ولی نقادی و انتقاد سازنده هنر است. انتقاد کنید و اگر ما خطا ‌می‌کنیم راه درست را به ما نشان دهید.
افتخار ما این است که بتوانیم به مردم، کشور و جامعه خدمت کنیم و امروز این فضا در اختیار شماست. چگونه باید شغل درست شود؟ بدون سرمایه شغل درست می‌شود؟ اگر می‌‌شود شما برای ما در روزنامه‌ها، سایت‌ها و خبرگزاری‌های‌تان بگویید چگونه بدون سرمایه شغل درست می‌شود تا ما هم یاد بگیریم. ما هر چه فکر کردیم دیدیم شغل و اشتغال بدون سرمایه‌گذاری نمی‌شود. اشتغال بدون به دست آوردن بازار نمی‌شود. شما اگر سرمایه و تکنولوژی هم داشته باشی، جنس تولید ‌می‌کنید و انبارهای کارخانه پر می‌شود و می‌مانیم. باید بازار فروش داشته باشیم؛ حال داخل یا خارج فرق نمی‌کند، باید بازار داشته باشیم. این بازار، تکنولوژی و سرمایه هم داخلی و هم خارجی است. باید فضا را فضای مناسب جذب سرمایه کنیم و شما می‌توانید این فضا را به وجود بیاورید.
ما کاری کردیم که نظر، افکار و دید دنیا به ملت ایران و جمهوری اسلامی ایران نسبت به سه سال پیش متفاوت باشد. با قضاوت عادلانه‌ای حتماً شما می‌بینید که ایران هراسی حداقل کاهش یافته؛ یعنی اگر حالا تمام نشده؛ البته چیزی نیست که تمام شود. سی و چند سال تلاش کردند ایران هراسی به وجود آوردند و با چند سال نمی‌شود ایران هراسی را از بین برد، ولی تفاوت کرده است.
شما امروز می‌بینید که دید و نظر جهان نسبت به ایران متفاوت است. دیروز همه بر تحریم ما متفق شدند. من خواهش می‌کنم به این نکته توجه کنید، چرا ما به گونه‌ای رفتار کردیم که امریکا به تحریم ما رأی داد؟ این جای تعجب ندارد، امریکا خصم ما بوده است. اروپا هم به تحریم ما رأی داد؛ این هم جای تعجب نیست، رابطه ما با اروپا صمیمی نبود. اما چرا چین و روسیه به تحریم ما رأی دادند؟ آنهایی که امروز به جای نقادی هتاکی می‌کنند، چرا آن روز صدایشان بلند نشد ؟ ما چه کاری کردیم و چه راهی انتخاب کردیم که همه عالم را علیه خودمان متحد کردیم؟ مگر می‌شود کاری کنیم دشمنان ما که سال‌ها بود دنبال این بودند که همه از اعضای دائم و غیر دائم شورای امنیت را علیه ما جذب کنند نتوانستند، چطور شد این فضا به وجود آمد؟
از سال‌های 1391 تا 1394 مقدار نفتی که در این چند سال می‌توانستیم بفروشیم و درآمد آن را به دست بیاوریم، به خاطر تحریم نتوانستیم و از 1391تا1394 صد و هشتاد میلیارد دلار از درآمد کشور کسر شد که می‌توانست برای تحول و اشتغال جوان‌های ما به کار رود.
حال ما این تحریم را برداشتیم، بعضی‌ها ناراحت و عصبانی هستند و می‌گویند چرا این تحریم برداشته شده، مثلاً صد تا تحریم برداشته شده و چند تا تحریم مانده؛ آن صد تا را نگاه نمی‌کند و فقط آن سه تا را می‌بینند. "چشم باز و گوش باز و این عمی"؛ آدم واقعاً دچار حیرت است. چطور می‌شود آدم حقایق را نبیند و درک نکند؟ فکر می‌کنند اگر بگویند ما در این چند سال موفق بودیم دولت نفع می‌برد. مگر این موفقیت مال دولت است که دولت نفع ببرد، بلکه برای دولت و مردم است. ملت ایران پیروزی به دست آورده است. همه هم رأی دادیم. دولت، شورای عالی ملی، مجلس شورای اسلامی، شورای نگهبان رأی داده و رهبری معظم انقلاب تأیید کرده است. همه رأی داده‌اند، ولی نمی‌دانم مشکل کجاست. شما اهل رسانه باید بیایید و برای مردم شرح دهید.
دومین خواست من از شما در کنار تثبیت، حفظ و امنیت کشور در سایۀ آگاهی فرهنگی به جامعه و انسجام، وحدت و نزدیک کردن همه اقوام و مذاهب در کشور، این است که با رسانه بتوانیم فضا را برای بهره‌برداری از شرایط پسابرجام استفاده کنیم. هر چه شرایط آرام‌تر باشد و دیگران وحدت را بیشتر ببینند جذب سرمایه سهل‌تر و آسان‌تر می‌شود.
البته وقتی کشوری حدود ده سال در شرایط غیرعادی است و از سال 1384 تا 1394 دوران تحریم را می‌گذراند، وقتی می‌خواهیم شرایط را به شرایط رونق برگردانیم، آسان نیست و یک روزه امکان‌پذیر نیست، اما من به شما می‌گویم و شما هم اصحاب اطلاع و رسانه هستید، اصحابی هستید که باید اطلاعات را به مردم بدهید، آیا از آن روزی که برجام اجرایی شد گشایش روز به روز بیشتر شده یا کمتر؟ یعنی از اواخر دی پارسال تا امروز آیا گشایش‌ها بیشتر شده یا کمتر؟ اگر هر روز بیشتر شده پس معلوم است راهی که انتخاب کردیم راه درستی بوده است. هیچ کشوری در دنیا نیست به جز رژیم صهیونیستی و کشوری هم در منطقه ما که متاسفانه مسیر کجی را انتخاب کرده، که اعتراف نکند مذاکرات هسته‌ای پیروزی بزرگ برای ملت ایران بوده است. آنها هم می‌گویند پیروزی بوده، منتها آنها زیادی می‌گویند که ایران سرآنها کلاه گذاشته، نمی‌گویند ایران پیروز شده بلکه م‌گویند ایران سر آنها کلاه گذاشته و زیادی پیروز شده است.
چطور می‌شود کار بزرگی را ملت بزرگی در جهان انجام دهد که همه عالم در برابر قدرت دیپلماسی این ملت سر فرود بیاورد و امروز شرایط برای حرکت و توسعه اقتصادی در کشور ما از هر روز دیگر آماده‌‌تر است. توسعه این فضا به دست شماست. شما در نشریات اقتصادی، سیاسی و اجتماعی‌تان باید این مسیر نو را برای ملت،‌ منطقه ما و جهانیان به خوبی باز و تشریح کنید.
سخن آخر: در طول این سه سال در وزارت ارشاد و سایر وزارتخان‌ها با تلاش‌هایی که برادر بسیار عزیزم جناب آقای جنتی در طول سه سال انجام دادند کار بزرگی در این حوزه انجام گرفت. همه می‌دانند برای مجوز نشریه‌ای در گذشته که تقاضا و موافقت می‌شد چقدر زمان می‌برد؛ می‌گویند پنج سال، ولی من خودم شاهد نشریه‌ای بودم، هشت نه سال هم دنبالش بودم، به جایی نرسید. امروز از شروع کار تا دادن مجوز چقدر طول می‌کشد؟ دیگر سال نیست، ماه است. پنج سال نیست، پنج ماه است. و این همه مجوزی که در مدت این سه سال صادر شده، خوشبختانه مجوزها هم همه برای بخش خصوصی بوده و برای بخش عمومی و دولتی نبوده است. ما باید اینها را به مردم و بخش خصوصی واگذار کنیم. وقتی من نشریه‌ای دارم و پول هم از جایی می‌آید دل نگرانی ندارم که آن را بخرند یا خیر. دو سه هزار تا چاپ کنم و برای نهادهایی می‌فرستم، برگشت هم برگشت؛ مهم نیست. اطلاعات دست اول هم می‌گیرم.
رانت اطلاعاتی بلای بزرگ در کشور ماست. هنوز پرونده دست بازپرس است، قاضی و دادستان هم خبر ندارد؛ دستگاه امنیتی ما و آن وزیر و رئیس هنوز خبر ندارد و دست کارشناس است، اما این آقا خبر دارد. نمی‌دانم اینها اجنه هستند و چگونه ارتباط دارند. هنوز خبر ندام. رانت اطلاعاتی را کنار بگذارید. این شفافیتی که الان اسم نمایشگاه شماست (شفافیت و صداقت) شفافیت یعنی اطلاعات در اختیار همه باشد. چطور روزنامه‌ای زودتر از رئیس آن قوه از پرونده خبر دارد؟ رانت اطلاعاتی برای جامعه ما بلاست. البته مردم خوب می‌فهمند. هر کاری این چند رسانه و نشریه انجام می‌دهند روز به روز اقبال مردم به اینها کمتر می‌شود.‌ چون من آمار را می‌گیرم، خوشحالم که مردم پاسخ درستی می‌دهند و متوجه امور هستند. اما در عین حال دولت در برابر مطبوعات و رسانه‌ها رسالت و وظایفی دارد و باید انجام دهد.
دولت دو کار مهم انجام می‌دهد و در دورۀ آقای جنتی هم این زحمت شروع شد و الان در کمیسیون‌های دولت در حال بررسی است. یک نظام رسانه‌ای مثل نظام پزشکی که خیلی مهم است و لایحه‌های آن ان‌شاءالله آماده می‌شود و به مجلس شورای اسلامی می‌رود که بسیاری از تخلفاتی که وجود دارد باید آنجا رسیدگی شود. یکی هم لایحۀ مربوط به قانون رسانه‌ها که قانون مطبوعات تغییراتی لازم دارد. هر دوی اینها مشمول بررسی در دولت است و ما به زودی ان‌شاءالله اینها را تکمیل می‌کنیم و به مجلس شورای اسلامی خواهیم فرستاد. این اقدام مهمی است که دولت در این زمینه انجام ‌می‌دهد. در زمینه یارانه اگر کمی عقب هستیم، من همین امروز بعد از این جلسه به سازمان برنامه و بودجه دستور می‌دهم و در یارانه مطبوعات امسال این عقب ماندگی را ان‌شاءالله جبران خواهیم کرد.
از وزیر محترم فرهنگ و ارشاد اسلامی جناب آقای دکتر صالحی امیری در همین جا می‌خواهم، البته به غیر از مواردی که در بازدید همان جا به آقای وزیر گفتم که دنبال بکند، به جد جلساتی را بگذارید و به مشکلات اصحاب رسانه که زیاد هم هست به دقت رسیدگی کنید، به عنوان اولین قدمی که در وزارتخانه خودتان بر ‌می‌دارید و این مشکلات هم به من منتقل شود و هم در جلسه‌ای در هیئت وزیران مطرح کنید تا آنهایی که دولت می‌تواند برای آن به زودی راه حل پیدا کند و اقدام کند.
من می‌دانم که رسانه‌ها تا چه حد مهم و تأثیرگذارند و حل مشکلات آنها چقدر می‌تواند در فرهنگ، اطلاعات، نشاط و فضای فرهنگی جامعه مؤثر باشد. به حق رسانه‌ها دانشگاه هستند و دنیای امروز دنیای ارتباطات است.
ان‌شاءالله همه تلاش‌مان را در این راه انجام می‌دهیم و همه دست به دست هم بدهیم برای پیشرفت و توسعه‌ای جامع در کشور عزیزمان ایران.
والسلام علیکم و رحمه الله وبرکاته

92135
ارسال نظر

  1. مخاطبان و فرهیختگان گرامی؛ نظرات حاوی مطالب توهین یا بی‌احترامی به اشخاص، قومیت‌ها، عقاید دیگران، موارد مغایر با قوانین کشور منتشر نمی‌شود.