سخنرانی در مجمع عمومی سازمان ملل متحد

هدف واحد افراط گرایان در منطقه / جهانی شدن تروریسم / تاوان دهی کشور‌های موثر در پیدایش افراطی گری / ریشه‌های غرب ستیزی امروز / ضرورت شناخت ریشه‌های تروریسم برای مقابله با آن / تلاش تروریست‌‌ها و رسانه‌های غربی برای مشوه کران چهره اسلام / اشتباهات راهبردی، غرب موجب گسترش تروریسم در منطقه / دموکراسی، محصول رشد و توسعه، نه جنگ و تجاوز / غلط استفاده از گروه‌های افراطی برای مقابله با کشورها / ایران، منادی دعوت به گفتگو قبل از حادثه 11سپتامبر / چرایی تحلیل درست تروریسم، راه برون رفت آز ان / ایجاد ااختلاف‌‌ها علیه خشونت توسط نخبگان معتدی منطقه / اشتباه راهبردی غرب برای برتری جویی در منطقه به بهانه مبارزه با تروریسم / ضرورت مقابله با همه توان علیه تروریسم / مذاکره، تنها راه حل مسئله هسته‌ای / اشتباه راهبردی تداوم تحریم‌‌ها علیه ایران / پایبندی ایران به تعهدات خود / توافق هسته ای، سر آغاز همکاری‌‌ها برای توسعه، صلح و امنیت جهان / تاکید بر حق برنامه هسته‌ای صلح آمیز ایران / خطای محاسباتی در عدم توجه به استقلال، توسعه غرور ملی ایران / رویکرد اعتمادساز و شفاف ایران زمینه همکاری‌های بیشتر / ایران، با ثبات ترین و امن ترین کشور خاورمیانه / دستیابی به توافق هسته ای، فرصتی تاریخی برای غرب / استقبال مردم ایران از گفتمان تدبیر، امید و اعتدال / افسانه سلطه ایران بر کشور‌های مسلمان منطقه / ضرورت اتخاذ رویکرد درست در مقابله با خشونت و افراط

بسم الله الرحمن الرحیم

الحمدلله رب العالمین و صلی الله علی سیدنا و نبینا محمد و آله الطاهرین و صحبه المنتجبین

آقای رئیس،

عالی‌جنابان،

خانم‌ها و آقایان،

در آغاز مایلم تبریکات صمیمانه خود را به مناسبت انتخاب شایسته جناب‌عالی به ریاست مجمع عمومی ابراز ‌دارم و از تلاش‌های دبیر کل محترم، آقای بان‌کی‌مون، تقدیر نمایم. امیدوارم نشست امسال مجمع عمومی، جهان را در شرایط حساس کنونی به امنیت و آرامش انسان‌ها که از اهداف اصلی سازمان ملل متحد است، گامی نزدیک‌تر کند.

آقای رئیس،

هدف خشونت طلبان منطقه برای اسلام هراسی و ایجاد زمینه مداخله بیگاناگان

من از منطقه‌ای می‌آیم که بخش‌های مهمی از آن در آتش تندروی و افراط می‌سوزد. افراطی‌گری در شرق و غرب کشور من همسایگان ما را تهدید می‌کند و خشونت می‌ورزد و خون می‌ریزد. آنان [افراط‌گرایان] البته تنها به یک زبان سخن نمی‌گویند و حتی رنگ‌ پوست‌شان هم یکی نیست و یک ملیت واحد ندارند. آنان از کشورهای مختلف به خاورمیانه آمده‌اند، اما ایدئولوژی واحدی دارند: «افراطی‌گری و خشونت» و هدف واحدی دارند: «نابودی تمدن، اسلام‌هراسی و ایجاد زمینه برای مداخله مجدد بیگانگان در منطقه».

افراطی گرایی و تروریسم، مسئله ای جهانی و نقش کشورهای غربی در ایجاد آن

با کمال تأسف، تروریسم، جهانی شده: «از نیویورک تا موصل، از دمشق تا بغداد، از شرقی‌ترین تا غربی‌ترین نقطه جهان، از القاعده تا داعش». افراطیون جهان، یکدیگر را یافته‌اند و ندا سر داده‌اند که «متحد شوید» اما آیا ما در برابر افراطیون متحدیم؟

افراطی‌گری یک مسئله منطقه‌ای نیست که فقط ملت‌های منطقه ما با آن درگیر باشند، افراطی‌گری، مسئله‌ای جهانی است. برخی از کشورها در پیدایش آن مؤثر بوده و در مبارزه با آن ناکام و اکنون ملت‌های ما، تاوان آن را پس می‌دهند.

غرب‌ستیزی امروز، فرزند استعمارگری دیروز است. غرب‌ستیزی امروز، واکنش به نژادپرستی دیروز است. برخی از سازمان‌های اطلاعاتی، تیغ را به دستِ زنگی مست داده‌اند و او نیز همه را از دم تیغ می‌گذراند. همه آنان که در ایجاد و تقویت این گروه‌های تروریست نقش داشته‌اند، باید به اشتباهات خود در پدیدار شدن افراطی‌گری اعتراف کنند و نه تنها در پیشگاه گذشته که در برابر آینده نیز عذرخواهی کنند.

ضرورت شناخت ریشه های فرهنگی و اختصاری تروریسم برای مقابله با آن

برای مقابله اصولی با تروریسم، باید ریشه‌های آن را شناخت و چشمه‌های آن را خشکاند. تروریسم در بستر فقر، بیکاری، تبعیض، تحقیر و بی‌عدالتی می‌‌روید و با فرهنگ خشونت رشد می‌کند. برای ریشه‌کن کردن تروریسم باید عدالت و توسعه را گستراند و از تحریف ادیان الهی برای توجیه قساوت و بی‌رحمی جلوگیری کرد.

درد بزرگ‌تر آن است که این تروریست‌ها به نام دین، خون می‌ریزند و به نام اسلام سر می‌بُرند. می‌خواهند این حقیقت مسلّم تاریخ را پوشیده نگه دارند که براساس آموزة همه پیامبران الهی از ابراهیم(ع) و موسی(ع) تا عیسی(ع) و محمد(ص)، کشتن یک انسان بی‌گناه همانند کشتار همه بشریت است. من در شگفتم این گروه‌های آدم‌کش، خود را گروه اسلامی می‌نامند و شگفت‌آورتر آنکه رسانه‌های غربی نیز در همراهی با آنان، این نام مجعول را که تنفر همه مسلمانان را برمی‌انگیزد، تکرار می‌کنند؛ غافل از آنکه مسلمانانی که هر روز خدای خویش را به صفت رحمانیت یاد می‌کنند و از پیامبر خویش درس عطوفت و محبت آموخته‌اند، این افتراها را بخشی از پروژه اسلام‌هراسی می‌شمارند.

اشتباهات راهبردی غرب در صدور دموکراسی کوله پشتی به زمینه ساز گسترش تروریسم در منطقه

اشتباهات راهبردی غرب در مسائل منطقه خاورمیانه و آسیای مرکزی و قفقاز، این نقطه از جهان را به بهشت تروریست‌ها و افراطیون بدل کرده است. تجاوز نظامی به افغانستان و عراق و مداخلات نادرست در تحولات سوریه نمونه‌های روشنی از این راهبرد غلط در منطقه خاورمیانه است. اتخاذ رویکردهای غیرمسالمت‌آمیز و تجاوز و اشغال نظامی، از آنجا که معیشت و حیات مردم عادی را هدف قرار می‌دهد، پیامدهای روانی و رفتاری متعددی را در پی دارد که امروز، بُروز آن را به صورت خشونت‌ و آدم‌کشی در منطقه خاورمیانه و افریقا مشاهده می‌کنیم؛ که حتی برخی شهروندان سایر نقاط جهان را هم با خود همراه کرده است.

خشونت همچون یک بیماری مسری، در حال سرایت به سایرِ نقاطِ جهان است. ما همواره معتقد بودیم که دموکراسی با کوله‌پشتی نمی‌آید؛ دموکراسی، محصول رشد و توسعه است، نه جنگ و تجاوز. دموکراسی یک کالای صادراتی نیست که از غرب به شرق تجارت شود. در یک جامعه توسعه نیافته، دموکراسی وارداتی به دولتِ ضعیف منتهی می‌شود و دولت ضعیف هم به شدت آسیب‌پذیر است.

وقتی پای ژنرال‌ها به منطقه باز شد، انتظار نداشته باشید دیپلمات‌ها به استقبال آنان بروند. وقتی جنگ شروع شد، دیپلماسی به پایان می‌رسد. وقتی تحریم آغاز شد، نفرتِ عمیق از تحریم‌کنندگان هم شروع می‌شود. وقتی فضای خاورمیانه امنیتی شد، پاسخ آن هم امنیتی می‌شود.

منافع کشورهای غربی در این منطقه در گرو به رسمیت شناختن باورها و خواست مردم منطقه در قالب نظام‌های مردم‌سالار است.

تجربه پیدایش القاعده، طالبان و گروه‌های افراطی اخیر، نشان داد که نمی‌شود از گروه‌های افراطی برای مقابله با کشورهای مخالف استفاده کرد، و پس از آن، از عوارض پیدایش این افراط، در امان ماند.

تحلیل درست و اتخاذ شیوه های مناسب در مبارزه با تروریسم، تنها راه برون رفت از بحران منطقه

به یاد داشته باشیم که ایران، روزی همه را به «گفتگو» دعوت کرد که هنوز جنایت ۱۱ سپتامبر رخ نداده بود و روزی به «جهان عاری از خشونت و افراطی‌گری» خواند که هنوز خشونت‌های اخیر ظهور نکرده بود. شاید سال گذشته، تعداد اندکی آتشِ شعله‌ور شده کنونی را پیش‌بینی می‌کردند. اما امروز خشونت و افراطی‌گری بدون مهار، خود را به صورت یک تهدیدِ قطعی جهانی نمایان ساخته است.

به طور مسلم، اگر چرایی بُروز پدیده کنونی را به درستی تحلیل نکنیم، نخواهیم توانست راه‌حلِ درستِ بُرون‌رفت از آن را پیدا کنیم. امروز هم، دوباره، نسبت به خطرِ گسترشِ افراطی‌گری و همچنین خطرِ درکِ نادرست و برخورد غلط با این پدیده هشدار می‌دهم.

خاورمیانه، تشنه توسعه است، و خسته از جنگ. این حق طبیعی مردمانِ سرزمین‌های حاصلخیزِ خاورمیانه است که از زندگی توأم با صلح و رفاه برخوردار باشند. در گذشته، استعمار این حق را از آنان سلب کرد و اکنون سایه جنگ و خشونت، امنیت آنان را تهدید می‌کند. در منطقه ما، سیاستمداران و نخبگانِ معتدلی وجود دارند که مورد اعتماد ملت‌های خویش‌اند. آنان، نه غرب‌ستیزند و نه غرب‌گرا. به نقش استعمار در عقب‌افتادگی ملت‌های منطقه آگاه‌اند، اما از نقش ملت‌های خویش در راه توسعه‌یافتگی نیز غفلت نمی‌ورزند؛ غرب را از خطاهایش مبرا نمی‌دانند، اما به غفلت‌های خویش نیز توجه دارند. این نخبگان، می‌توانند با جلب اعتماد مردم، قوی‌ترین ائتلاف‌های ملی و بین‌المللی را علیه خشونت تشکیل دهند.

صدای این نخبگان صدای واقعی مردم اعتدال‌گرا در جهان اسلام است؛ صدای آشنای یک افغانِ خسته از جنگ؛ عراقی قربانی افراطی‌گری؛ سوری هراسان از تروریسم؛ و لبنانی نگران از خشونت و فرقه‌گرایی. سخن ما این است که این اشتباه راهبردی است که اگر برخی کشورها با ادعای رهبری ائتلاف در پی ادامه برتری جویی در منطقه ما باشند.

بدیهی است کشورهای منطقه که درد را بهتر می‌شناسند، بهتر هم می‌توانند با هم‌فکری و ائتلاف، مسئولیت مبارزه را پذیرفته و رهبری آن را بر دوش گیرند. و اگر دیگر کشورها می‌خواهند علیه تروریسم گامی بردارند، باید به حمایت آنان برخیزند.

من اعلام می‌‌کنم، اگر امروز همه توان خود را علیه افراط و خشونت به‌کار نگیریم‌ و کار را به کاردان نسپریم، فردا جهان برای هیچ کس جای امنی نخواهد بود.

خانم‌ها، آقایان،

نقش ایران و تعاملات کشورهای منطقه در مقابله با تروریسم و خشونت

سال گذشته با ارائه طرح «مبارزه با خشونت و افراطی‌گری» که با استقبال گسترده‌ای روبه‌رو شد، کوشش کردم تا نقش کشور خود را در تحقق صلح و امنیت منطقه‌ای و بین‌المللی ایفا نمایم.

در منطقه پرآشوب و پرتلاطم خاورمیانه، ایران یکی از با ثبات ترین و امن‌ترین کشورهای این منطقه است. همه کشورهای منطقه باید در نظر داشته باشند که همه ما در یک کشتی نشسته‌ایم، در مسائل سیاسی و اجتماعی تا امنیتی و نظامی، نیازمند همکاری‌های گسترده برای دستیابی به تفاهم مشترک و دائمی هستیم.

مبنای حل مشکلات منطقه، تعامل و اعتماد قدرت‌های منطقه

اگر در منطقه خاورمیانه، هماهنگی و همکاری بیشتر و گسترده‌تری می‌داشتیم، هزاران انسان بی‌گناه فلسطینی در غزه، قربانی تجاوز رژیم صهیونیستی نمی‌شدند. ما در تمامی عرصه‌ها، مبنای حل مشکلات را تعامل و اعتمادسازی پایدار میان قدرت‌های منطقه‌ای می‌دانیم و از هرگونه همکاری میان کشورهای مسلمان برای مبارزه با افراطی‌گری، تهدید و تجاوز، حمایت می‌کنیم و آماده‌ایم نقش دائمی سازنده و مؤثرِ خود را ایفا کنیم.

آقای رئیس،

مذاکره، تنها راه حل مشئله هسته ای و توافق هسته ای، سر آغاز همکاری های بیشتر

تداوم تحریم‌های ظالمانه علیه ایران، تداوم اشتباهی راهبردی علیه یک ملتِ معتدل و مستقل در شرایط حساس منطقه ماست. ما در یک سال گذشته، به شفاف‌ترین گفتگو‌ها برای اعتمادسازی در موضوع هسته‌ای ایران دست زده‌ایم؛ و نه در اثر تهدید و تحریم که بر مبنای اراده ملت خود، مذاکره جدی و صادقانه را در دستور کار قرار داده‌ایم زیرا بر این باوریم که موضوع هسته‌ای یک راه‌حل بیشتر ندارد و آن فقط مذاکره است و اگر برخی در تخیل خویش، به راه‌های دیگری می‌‌اندیشند، سخت در اشتباه‌اند. هرگونه تأخیر در حصول توافق نهایی، تنها هزینه‌ها را بالا می‌برد و این هزینه‌ها نه فقط بر ما که بر اقتصاد و تجارت طرف مقابل و بر توسعه و امنیت منطقه‌ای تحمیل می‌شود و هیچ‌کس نباید در این حقیقت تردیدی داشته باشد که مصالحه و توافق با ایران، به نفع همگان به خصوص کشورهای منطقه است.

روند مذاکرات هسته‌ای میان ایران و کشورهای ۱+۵ در ماه‌های گذشته، با جدیت و امیدواری متقابل به‌پیش رفته است. جمهوری اسلامی ایران به گواهی همه ناظران بین‌المللی، با صداقت و اقتدار به تعهدات خویش عمل کرده است. اگر چه طرف مقابل، با برخی اظهارات و اقدامات، ‌به تردید در عزم و واقع‌بینی خویش دامن زده است. امیدواریم مذاکرات جاری در فرصت کوتاه باقیمانده به توافق نهایی بینجامد.ما به ادامه برنامه هسته‌ای صلح‌آمیز خود، شامل اِعمال حق غنی‌سازی و سایر حقوق هسته‌ای در خاک ایران، در چارچوب مقررات بین‌المللی، مصممیم. ما با انگیزه مثبت، حسن‌نیت و جدیت، به تداوم مذاکرات هسته‌ای با کشورهای طرف مذاکره، بر مبنای اعتماد متقابل، رفع دوسویه ابهامات، موضع برابر، احترام متقابل و اصول پذیرفته شده بین‌المللی پایبندیم. از دیدگاه ما، التزام به تعهدات و اجرای دقیق تفاهمات و اجتناب از زیاده‌خواهی در مذاکرات از سوی طرف‌های مذاکره‎کننده با ایران ضرورتی تامّ دارد، زیرا توافق نهایی در مورد برنامه هسته‌ای صلح‌آمیز ایران می‌‌تواند سرآغاز همکاری‌های همه‌جانبه در راستای پیشبرد امنیت، صلح و توسعه در منطقه و جهان باشد.

مردم ایران پایبند به اصول و ارزش‌هایی هستند که استقلال، توسعه و غرور ملی در رأسِ آنهاست. مردم، عملکرد دولت‌های خود را بر اساس همین معیارها مورد ارزیابی قرار می‌دهند. اگر این واقعیت بارز ملی از سوی طرف‌های مذاکره‌کننده مورد توجه قرار نگیرد و دچار خطاهای محاسباتی شوند، یک فرصت استثنایی و تاریخی را از دست خواهند داد.

همان‌طور که می‌‌دانید، دولت ایران در سال جاری میلادی با ابتکاراتی که در مذاکرات هسته‌ای به‌کار برد، شرایط جدیدی را برای حل موضوع به وجود آورد که دستاورد مرحله‌ای آن، توافق ژنو بود. با توجه به رویکرد اعتمادساز و شفاف جمهوری اسلامی ایران در این زمینه و تداوم آن، در صورتی که طرف‌های مذاکره‌کننده نیز متقابلاً از عزم و انعطافِ کافی برخوردار باشند و ظرفِ مهلتِ تعیین شده بتوانیم در حل این مسئله به موفقیتِ کامل دست یابیم، فضای کاملاً متفاوتی به‌لحاظ همکاری‌های منطقه‌ای و جهانی به وجود خواهد آمد که در سایه آن، امکان تمرکز بر حل مسائل مهم منطقه از جمله مسئله بسیار مهم مبارزه با خشونت و افراطی‌گری در منطقه فراهم خواهد شد.

دستیابی به توافق جامع هسته‌ای با ایران،‌ فرصتی تاریخی برای غرب است که نشان دهد با پیشرفت و توسعه دیگران مخالف نیست و تبعیض در مقررات بین‌المللی را دنبال نمی‌کند؛ این توافق می‌تواند پیامی جهانی برای صلح و امنیت نیز داشته باشد که راه‌حل اختلافات، مذاکره و تکریم است نه منازعه و تحریم.

آقای رئیس،

حضار محترم،

خانم‌ها، آقایان،

ملت بزرگ ایران که در سال گذشته با حضور گسترده خود در انتخاباتی آرام و پرشکوه، با روی کار آوردن این دولت از گفتمان «تدبیر، امید و اعتدال» استقبال کردند، از دولت منتخب خود در راه سازندگی کشور پشتیبانی و حمایت می‌کنند. در حالی که بعضی کشورهای پیرامونی ایران، دستخوش جنگ‌ و ناآرامی هستند، ایران سرزمین امنیت، ثبات و آرامش است.

سیاست اصولی کشور من، تلاش برای تعامل سازنده با همسایگان بر اساس احترام متقابل، و با تأکید بر منافع مشترک است. طرح مسئلة سلطه ایران بر کشورهای مسلمان منطقه، افسانه‌ای بیش نیست که در قالب پروژه ایران‌هراسی در سال‌های اخیر برآن دمیده شده است. آنها که در این شیپور می‌دمند، نیاز به جعل دشمنی موهوم دارند تا تنش‌ها را تداوم دهند و با تشدید تضاد و تفرقه، منابع توسعه ملت‌ها را به انحراف کشند. رویکرد اصولی ما، پایان‌ بخشیدن به توهم ایران‌هراسی و زمینه‌سازی برای مشارکت‌ راهبردی با همسایگان است.

در پایان، همان طور که در سال گذشته نسبت به توسعه خشونت و افراطی‌گری هشدار دادم، امسال نیز تأکید می‌‌کنم که اگر رویکرد درست برای مواجهه با این مسئله اتخاذ نشود، به سمت منطقه‌ای ناآرام و پرتلاطم با بازتاب‌های جهانی خواهیم رفت. راه‌حل درستِ برخورد با این مسئله مهم، نه از بیرون بلکه با محوریت و ابتکارات درونی و البته همکاری‌های بین‌المللی قابل تصور است.

خدای بزرگ در قران کریم به مؤمنانی که کار شایسته را در برنامه عمل خود قرار می‌دهند مژده داده است که بر زمین ماندگاری خواهند داشت و بیم و هراسشان به امن و امان بدل خواهد شد، ولیبدِلنهم من بعد خوفهم أمناً.[1]

امیدوارم نسل ما با تلاشی شایسته، زمینی ایمن‌تر و آبادتر برای نسل فردا به یادگار بگذارد. توفیق همه شما را آرزومندم. متشکرم.

[1] . سورة نور، آیة 55.

91872
ارسال نظر

  1. مخاطبان و فرهیختگان گرامی؛ نظرات حاوی مطالب توهین یا بی‌احترامی به اشخاص، قومیت‌ها، عقاید دیگران، موارد مغایر با قوانین کشور منتشر نمی‌شود.