سخنرانی در ضیافت افطار با علما و روحانیون

نقش مهم علما برای تبیین احکام دین/ تقلیدی نبودن بحث آرای مردم/ رأیی نبودن بحث توحید و نبوت و.../ نامناسب بودن شرایط مکه برای تشکیل حکومت اسلامی در آغاز ظهوراسلام/ حضور حاضر، لازمه تشکیل حکومت از نظر امام علی(ع)/ شرط بیداری و حضورمردم برای تشکیل حکومت اسلامی/ تأکید امام(ره) بر صندق رأی جهت نوع حکومت/ نکات امام(ره) در خصوص رهبری در نامه سال 68/ نیاز ولی فقیه به بسط ید برای تشکیل حکومت/ وظیفه روحانیت برای اقناع کردن مردم/ تفاوت ولایت با حاکمیت/ عدم حکومت امام حسن(ع) با وجودداشتن ولایت/ مسائل ملی متعلق به کل ملت، نه جناح و حزب/ ضرورت حمایت همگان از دولت منتخب/ پرتاب موشک به مواضع داعش، تصمیم شورای امنیت ملی/ پاسخ قاطع ایران به تحرکات تروریست‌ها/ اقدامات شجاعانه وزارت اطلاعات و نهادهای امنیتی در قبال حادثه تروریستی تهران/ سیلی ایران به تحرکات تروریست‌ها


بسم الله الرحمن الرحیم
الحمدلله رب العالمین و صلی الله علی سیدنا و نبینا محمد و آله الطاهرین و صحبه المنتجبین

بسیار خوشحالم از این فرصت که امروز در خدمت علما، فضلا، اهل نظر و آنهایی هستم که بار سنگین انقلاب و امروز بار سنگین حفظ و ادامه این راه را بر دوش دارند.
در ماه رمضان وقتی که نزدیک اذان مغرب می‌شود بحث و سخن هم سخت و مشکل می‌شود چون وقت کافی برای بحث وجود ندارد.
بار مسئولیت علما و فضلای حوزوی که امروز در کشور در همه صحنه ها بحمدالله حضور دارند، برای تبیین احکام خداوند، اعتقادات اسلامی و نزدیک کردن نسل جوان ما به دین از دیروز کمی سخت تر است. قبلاً هم بار سنگینی بود اما امروز تبیین آن برای نسل جوان ما یک ضرورت است.
بخشی از مسائل ما مسائل اعتقادی است. از دیدگاه دین مبین اسلام، همه بحث‌های اعتقادی ما برهان، دلیل، بینه و استدلال دارد. بحث رأی مردم و آرای مردم در اعتقادات مطرح نیست؛ آنجا عقل استدلال، بینه و دلیل مطرح است و به همین دلیل هم تقلیدی نیست.
بحث توحید، نبوت، امامت ائمه هدی علیهم السلام و عدل الهی مسائلی نیست که بخواهیم راجع به اینها بگوییم کسی درخصوص امامت امامی رأی بدهد. اصل بحث رأیی نیست؛ بحث علمی و نظری است، بحث عقلی و استدلالی است. مثل اینکه بگوییم مردم رأی بدهند که دو دو تا چهار می شود یا پنج! یک مسئله عملی است که اصلاً به رأی مردم ارتباط ندارد.
رسول خدا و پیامبر اسلام بار نبوت و رسالت را در مکه بر دوش گرفتند، اما نتوانستند حکومت اسلامی را تشکیل دهند؛ نمی شد، در مکه ای که در اطراف پیغمبر در روز اول سه نفر هستند، بعد ده بیست نفر می شوند و عده ای که هستند اصلاً نمی توانند بمانند و ناچار به هجرت به کشور و سرزمین دیگری می شوند؛ حتی اگر بخواهند نماز جماعت دو نفره و سه نفره در کنار کعبه بخوانند، نمازخواندن آنها به سختی امکان پذیر است؛ در آنجا پیغمبر می تواند بگوید حکومت شبه جزیره عربستان دست من است، چون من پیغمبر خدا هستم، بله، پیغمبر خداست، حتماً این طور است، اشرف مخلوقات عالم هم هست، همین طور است، اشرف مخلوقات است. از همه نظر بالاترین است، اما در عین حال شرایط مکه شرایطی نیست که پیغمبر بتواند تشکیل حکومت اسلامی بدهد.
ولایت پیغمبر کم و زیاد نمی‌شود. آن ولایت الهیه پیامبر در مکه هم هست، در شعب ابی‌طالب هم هست، همه جا هست، اما آن حکومت ظاهریه که می‌خواهد تولی امور را در جامعه بر دوش بگیرد، باید صبر کند تا در مدینه اوس و خزرج بیایند، اعتقاد پیدا کنند و پیغمبر را به مدینه دعوت کنند.
خود امیرالمؤمنین فرمود: حضور حاضر می‌خواهد، وجود ناصر می خواهد، نه حضور؛ نصرت و فداکاری هم می‌خواهد، والا نمی شود حکومت اسلامی را تشکیل داد.
مگر همین امام (ره) عزیز و بزرگوار ما که اواخر سال 57 توانست حکومت اسلامی را تشکیل دهد، به عنوان یک مرجع و ولی فقیه در سال های 41، 42، 43 نبود؟ در آن ایامی که تبعید بود، مگر نبود؟ همان علم را داشت، همان تقوا را داشت، همان ولایت را هم داشت، اما اعمال آن ولایت، اجرای یک حکومت و تشکیل حکومت اسلامی تا مردم بیدار نشوند، هوشیار نشوند، نیایند، حضور پیدا نکنند و آماده فداکاری نشوند، ممکن نمی‌شود. تازه آن امام (ره) که می تواند حکومت اسلامی را تشکیل دهد در مورد اسم حکومت آنقدر مراعات می‌کند که جمهوری اسلامی باشد؛ این را که همه مردم گفته اند؛ همه مردم در تظاهرات در خیابان می‌گفتند جمهوری اسلامی، می‌گفتند آزادی، استقلال، جمهوری اسلامی. جمهوری اسلامی را که همه گفته بودند و قبول داشتند، در عین حال امام (ره) گفت صندوق رأی بگذارید، مردم آزادند بیایند پای صندوق آرا.
این اصل حکومت ماست. بالاتر از این است که چه کسی حاکم باشد. امام (ره) اینکه حکومت اسلامی ما چه باشد، شکلش چگونه باشد و شرایطش چگونه باشد را به رأی مردم می‌گذارد. صندوق آرا می‌گذارد، در دو روز دهم و یازدهم فروردین صندوق آراست و خیلی با عجله هم امام (ره) این کار را می‌کند، صبر نمی‌کند برای شش ماه یا یک سال بعد. بعد هم امور را به رأی می‌گذارد.
امام (ره) در نامه مهم آخری که به جلسۀ بازنگری در اردیبهشت سال 68 نوشت، آنجا راجع به رهبری می‌گوید: من از اول هم معتقد بودم که لازم نیست مرجعیت شرط رهبری باشد و از ابتدا هم عقیده ام این بود ولی دوستان اصرار کردند و در قانون اساسی آمد. بعد از آن نکاتی را که می‌گوید و در نهایت می‌گوید: یک مجتهد عادل که اعضای خبرگانی که منتخب مردم هستند به او رأی بدهند، که معنایش این است که رأی مردم پشت سر آن ولی هست، او می‌شود ولی منتخب؛ اصلاً [سخن] امام (ره) کلمه منتخب دارد؛ او می‌شود ولی منتخب مردم از طریق خبرگان، چون خبرگان با آرای مردم انتخاب می‌شوند.
آن ولی فقیهی که با رأی خبرگان حکومت را در دست می‌گیرد، مگر قبلاً ولایت ندارد؟ یک مجتهد عادل ولایت دارد. آن ولایت هست اما اگر بخواهد حکومت تشکیل دهد و بر مردم فرمانروایی کند، بسط ید می‌خواهد؛ بدون بسط ید که نمی‌شود. این همه که ما راجع به بسط ید خوانده‌ایم، بدون بسط ید می شود در یک مملکت هشتاد میلیونی حکومت تشکیل داد؟ نمی‌شود. بسط ید هم با دعوت مردم است، با خواست مردم است، مردم را باید آورد.
و روحانیت از رول اول این رسالت را بر دوش داشت که مردم را اقناع کند، نه تنها دعوت کند؛ هم دعوت کند و هم اقناع کند؛ در اصول دین با فکر و استدلال آنها را اقناع کند، در فروع دین هم احکام خدا را برای مردم تبیین کند.
مولای ما امیرالمؤمنین صلوات الله و سلامه علیه، مگر فقط پنج سال آخر امامت و ولایت بر مردم داشت؟ معلوم است که اصل ولایت الهیه، آن امامت، نصب الهی است و نص نبوی. خداوند نصب کرد و پیغمبر بیان فرمود؛ نص نبوی بود، اما در عین حال امیرالمؤمنین هم حاکم نبود. شرایط جامعه به گونه‌ای بود که نتوانست تولی امور را در دست بگیرد و حکومت اسلامی را آن طور که پیامبر و خودش می‌خواست [تشکیل دهد.] 25 سال طول کشید تا مردم آمدند و جمع شدند. وقتی خواستند و در جامعه زمینه آماده شد، حکومت را در دست گرفت.
خود امام حسن (ع) هم که همان حکومتی را که مردم با او بیعت کرده بودند، ناچار شد ادامه ندهد، با آن شرایطی که در جامعه پیش آمد. سایر ائمه هدی علیهم السلام، آنها مگر ولایت نداشتند؟ مگر امامت نداشتند؟ توانستند آن طوری که می‌خواستند در جامعه حکومت تشکیل دهند ؟ شرایط جامعه [فراهم] نبود.
دو مقوله است. چرا اینها را با هم خلط می کنیم؟ خیلی روشن است. منتها نسل جوان و جامعه ما برای اینکه این واقعیت‌ها را کاملاً لمس و درک کند، اینجا رسالت و مسئولیت روحانیت عزیز ماست که بتوانند این حقایق را برای مردم تبیین کنند.
من می‌خواستم این موضوع را بیشتر شرح دهم، اما چون وقت بسیار ضیق است تا موقع اذان، نکته دومی هم می‌خواهم اضافه کنم.
مسئله دوم؛ مسائل ملی ما مسائل حزبی و جناحی نیست. مسائل ملی تعلق به کل ملت دارد. منافع ملی حزبی نیست، امنیت ملی حزبی نیست، مصالح ملی ما حزبی نیست، قانون اساسی ما حزبی نیست، رهبری بزرگوار ما حزبی نیست؛ اینها مربوط به کل ملت است. دولت هم حزبی نیست.
دولت ممکن است از طریق یک حزب بالا بیاید، اما وقتی که رأی مردم داده شد و دولت با رأی مردم حکومت را در بخش اجرا در دست گرفت، همه موظف به حمایت و کمک هستند؛ دولت همه است. دیگر دولت یک جناح خاص نیست. نمایندگان مجلس هم به همین صورت است و نماینده همه مردم می‌شوند.
در مسائل امنیت ملی بحث جناح وجود ندارد. اگر تصمیمی می‌گیریم که به یک کشور یا مکانی موشک بزنیم، این تصمیمات امنیت ملی ماست. کاری که سپاه پاسداران انجام داد برای آماده کردن موشک و پرتاب به نقاطی که سران داعش در دیرالزور بودند، اینها تصمیم فرد یا یک رکن نظامی نیست. شما بدانید، این گونه تصمیمات در شورای عالی امنیت ملی اتخاذ می‌شود. البته اختیارات اینها بیش از موشک بود. آن اختیاراتی که شورای عالی امنیت ملی بعد از حادثه تهران در حرم مطهر امام (ره) و مجلس شورای اسلامی به نیروهای مسلح داد و جلسه شورای عالی امنیت ملی تشکیل شد، پاسخ این را شورای عالی امنیت ملی تصویب کرد و بیش از این هم اجازه داده شد؛ و اینها این اقدام را انجام دادند.
این اقدام کاملاً درست، بجا و ضروری بود. سیاست ما نسبت به منطقه تغییر نکرده، سیاست ما نسبت به مسائل جهانی تغییر نیافته، اما اگر از مرکزی، گروهکی افرادی را اعزام می‌کند و با پر رویی می‌خواهد در برابر برخی از معاندین ما در منطقه و در برابر خصم ما در سطح جهانی به اصطلاح خودی نشان دهد و به عظمت جمهوری اسلامی ایران صدمه وارد کند، مسلماً پاسخ دریافت خواهد کرد؛ پاسخ قاطع هم دریافت می-کند.
بنابراین، کاری که وزارت اطلاعات ما بعد از آن حادثه انجام داد، اقدام بسیار شجاعانه ای در سطح کشور انجام گرفت و افراد زیادی از آنهایی که تصمیمات دیگر داشتند دستگیر شدند؛ البته قبل از آن هم وزارت اطلاعات، نیروهای مسلح و سایر ارگان های امنیتی ما اقدامات بسیار خوبی انجام دادند. نه اینکه فکر کنید داعش دفعه اولی بود که می خواست به تهران حمله کند، ده ها بار قبل از آن طراحی کرد و موفق نشد. این یک بار بود، که این یک بار هم موفق نشدند. آنها می خواستند به مجلس شورای اسلامی بروند، موفق نشدند. می خواستند داخل حرم مطهر امام (ره) بروند، موفق نشدند. این بار هم موفق نبودند، ولی حالا؛ در برابر چنین کاری که در مقابل جمهوری اسلامی ایران نشان می دهند، حتماً کشور ما پاسخ می دهد. باز هم اگر خدای ناکرده حادثه ای رخ دهد، با جواب قاطع نظام جمهوری اسلامی ایران مواجه خواهند شد و همان طور که مقام معظم رهبری فرمود، آنهایی که فکر می کنند می توانند به جمهوری اسلامی ایران سیلی بزنند، باید بدانند که از جمهوری اسلامی ایران سیلی خواهند خورد.
این راه ماست، این مسیر ماست، این مسیر تغییر نکرده، افرادی که می خواهند به کشور و مردم ما خیانت کنند، پاسخ خیانت را دریافت خواهند کرد و ما ان شاء الله با عزت و عظمت نظام جمهوری اسلامی ایران را ادامه می دهیم و وحدت، اعتقاد و انسجام خود را حفظ می کنیم.
ان شاء الله امیدوارم ماه رمضان ماه مبارکی برای همه ما و ماه غفران از ذنوب و اجابت دعاهایمان باشد.
والسلام علیکم و رحمه الله و برکاته

112685
ارسال نظر

  1. مخاطبان و فرهیختگان گرامی؛ نظرات حاوی مطالب توهین یا بی‌احترامی به اشخاص، قومیت‌ها، عقاید دیگران، موارد مغایر با قوانین کشور منتشر نمی‌شود.