فارغ از دلایل روان‌‌شناختیِ کیفیت‌‌گریزی و کمیت‌‌گرایی افراطی در ذهن انسان ایرانی، یک شیوه غلط در نظام مدیریتی کشور ما وجود دارد و آن نفی تقدم کیفیت بر کمیت است.

در این مقاله، سعی داریم با اتخاذ رویکردی سیستمی، به پایش و ارزیابی خط‌مشی‌های توسعه مناطق روستایی و عشایری منطبق با خط‌مشی‌های کلان کشور همچون برنامه‌های پنج‌ساله توسعه کشور بپردازیم.

جنبش‌های اجتماعی در کشور ما پدیده قالب‌ریزی شده و ساختارمند نیستند که بدانیم دقیقاً با چه چیزی مواجه هستیم. به دلیل بسط فضای ارتباطی و سهولت در ارتباط‌گیری از طریق فضای اینترنت و فضای مجازی، دسترسی گفتمانی بسیار زیاد شده است و این جنبش‌ها می‌توانند با اعضای خود و اعضای جامعه به‌راحتی ارتباط برقرار کنند