در مقدمه این مقاله آمده است:
در پایان سال 2013، شی جین پینگ رئیسجمهور چین، یکی از بلندپروازانهترین طرحهای سیاست خارجی و اقتصادی چین را اعلام کرد. او خواستار ایجاد یک کمربند اقتصادی در جاده ابریشم و یک جاده ابریشم دریایی مناسب قرن بیست و یکم که مجموعاً با عنوان یک کمربند یک جاده به آن اشاره و نیز با عنوان طرح کمربند و جاده شناخته میشود، بود. چشماندازشی، یک برنامه بلندپروازانه ایجاد زیرساخت به منظور اتصال مناطق مرزی کمتر توسعه یافته چین به کشورهای همسایه است. مسلماً این طرح، یکی از عظیمترین برنامههای توسعه در عصر جدید به شمار میرود.
پکن قصد دارد مناطق توسعه نیافته و دور افتاده کشور را به طور زمینی از طریق آسیای مرکزی به اروپا متصل کند. این جاده با عنوان کمربند اقتصادی جاده ابریشم تعبیر میشود. دومین بخش از برنامه شی، ساخت یک جاده ابریشم دریایی مناسب قرن بیست و یکم به منظور اتصال آسیای جنوب شرقی به سرعت در حال توسعه، به استانهای جنوبی چین توسط بنادر و جادههای ریلی است.
تمام سطوح دولت چین، از آژانس ملی برنامهریزی اقتصادی تا دانشگاههای استانی، جهت ایفای نقش در طرح کمربند و جاده در تکاپو هستند. تقریباً هر یک از استانهای چین برنامه خود برای مشارکت در طرح کمربند و جاده را جهت تکمیل نقشه ملی توسعه داده است. سیاست کلان دولت و بانکهای تجاری، برنامههای تأمین مالی سخاوتمندانهای جهت تحقق چشمانداز بلندپروازانه شی ارائه کردهاند.
شی، طرح کمربند و جاده را زمانی آغاز کرده است که سیاست خارجی چین قاطعانهتر شده است. این به این معنا بوده است که طرح کمربند و جاده اغلب به عنوان یک برنامه ژئوپولیتیکی تفسیر میشود تا یک برنامه صرفاً اقتصادی. درحالیکه این تفسیر تا حد زیادی صحت دارد، این تحلیل استدلال میکند که تمرکز بر جنبههای ژئوپولیتیکی طرح کمربند و جاده، انگیزههای اصولاً مربوط به اقتصاد جغرافیایی آن را با ابهام روبرو میسازد، به خصوص ارتباط طرح با تغییرات سیاست داخلی چین در خصوص صنعت.
برای مطالعه و دریافت متن کامل این مقاله، روی لینک زیر کلیک کنید.